Selecteer een pagina

Titel: Een schitterend gebrek
Schrijver: Arthur Japin
Uitgever: Roman
Druk: 2003

Samenvatting

Lucia woont als klein meisje op een groot landgoed, waar haar ouders werken als bediendes voor een gravin.
Op een dag komt Giacomo met zijn familie logeren, in verband met een bruiloft die binnenkort plaats zal vinden. Lucia wordt de bediende van Giacomo. Het lijkt Lucia leuk om vriendjes met hem te worden. Hierdoor ontstaat een heftige liefde tussen de twee. Giacomo moet op den duur terug naar Venetie, maar belooft Lucia over een jaar terug te komen om dan met haar te trouwen. In de tussentijd zal Lucia zich ontplooien tot een ware ‘madame’. Ze krijgt een leermeester en leert binnen de kortste keren lezen en schrijven en haar wordt bijgebracht hoe ze zich moet gedragen in een sjiek gezelschap.
Op een dag gebeurt er iets ergs. Er worden pokken geconstateerd bij Monsieur de Pompignac, Lucia’s leermeester. Hij wordt naar een oud schuurtje ver in het landschap gebracht waar niemand durft te komen, behalve Lucia. Wanneer Monsieur de Pompignac overlijdt beseft Lucia dat ze nu zelf verder zal moeten. Ze trekt haar mooiste jurk en schoenen aan en presenteert zich aan de gravin. Die kan haar ogen niet geloven. Maar dan schrikt ze weg. Lucia blijkt een blaar op haar wang te hebben, een begin van de pokken. Ook zij wordt naar het schuurtje gebracht en daar door haar ouders verzorgd. Ze dwingt hen haar vast te binden aan het bed, zodat zij op geen enkele manier kan krabben. Door haar jonge leeftijd overleeft Lucia de pokken, maar ze zit wel voorgoed onder de littekens. Ze besluit dat ze hierom niet met Giacomo kan trouwen, want anders zal ze zijn toekomst verpesten. Daarom laat ze haar moeder een bericht doorgeven dat zij vertrokken is. Om het verhaal geloofwaardig te houden, vertrekt Lucia werkelijk naar Venetie. Daar verandert ze haar naam in Galathee de Pompignac. Die nieuwe naam is dezelfde als de naam die haar leermeester voor haar verzonnen had wanneer ze naar het eerste feest zouden gaan. Hij zou haar dan voorstellen als zijn nichtje. In Venetie raakt ze van het ene baantje in het andere verzuild. Uiteindelijk komt ze, jaren later, in Amsterdam terecht, waar ze als prostituee aan het werk gaat. Daar wordt ze bekend als de mysterieuze prostituee, omdat zij een sluier draagt. Via een van haar vaste klanten komt Lucia haar jeugdliefde Giacomo weer opnieuw tegen. Hij weet alleen niet met wie hij werkelijk te maken heeft. Ze sluiten een weddenschap over liefde. Giacomo, inmiddels veranderd naar Monsieur de Seingalt, beweert dat hij nog nooit een vrouwenhart bezeerd heeft, maar Lucia is van mening dat hij wel degelijk een keer een hart gebroken zal hebben. Giacomo stelt voor haar zelf te laten ervaren hoe hij met een vrouw omgaat. Pas dan zal zij mogen oordelen. Langzaam maar zeker laat Galathee steeds meer los over Lucia en ze biedt hem op een gegeven moment schriftelijk een voorstel aan om haar te ontmoeten. Zij is meestal te vinden in een van de Amsterdamse cafés, rond acht uur ‘s avonds. Daar ontmoet Monsieur de Seingalt Lucia. Hij schrikt en meent dat zij totaal geruïneerd is. Zo gaan Lucia en Giacomo uit elkaar, maar, zij blijkt wel zwanger van hem. Haar vaste klant Jamieson heeft Lucia met littekens gezien en zegt haar te respecteren zoals ze is. Ze vertrekt naar New York naar hem Jamieson en samen stichten ze een gezin. Aan de relatie tussen Giacomo en Lucia is voorgoed een einde gekomen.
Verwerkingsopdracht

Kies een bij jouw boek passende opdracht uit de aan jou verstrekte verwerkingsopdrachten. Geef duidelijk aan welke je gekozen hebt en werk deze dan zo goed mogelijk uit.

Verwerkingsopdracht: Kopieer of scan een recensie van dit boek. Lees de bespreking kritisch door en onderstreep vijf (opvallende) uitspraken die de recensent over dit boek doet. Noteer deze uitspraken en reageer op elke uitspreek: maak overtuigend duidelijk waarom je het wel op niet eens bent met de (lovende of negatieve) kritiek.

De recensie:

Met zijn Een schitterend gebrek heeft Japin een van die zeldzame boeken geschreven waar je in het begin al weemoedig wordt bij de gedachte aan die laatste bladzijde. Heerlijk, die uitgelezen zoete pijn. Kijk daarom niet vreemd op als je het boek meermaals tot je zult nemen. Bijkomend voordeel daarvan is: je bent goed voorbereid op de vele discussies die dit boek uitlokt. Met name de ware moraalridders zullen een zware kluif hebben aan het bestrijden van de leugenachtige bestwil waarmee dit boek doordrenkt is. Succes!

Een schitterend gebrek speelt in de 18e eeuw en is het verhaal van de Italiaanse Lucia. Zij blikt terug op haar leven en de vele obstakels die zij moest overwinnen. Leitmotiv van dit levensverhaal is de grote liefde die zij op haar vijftiende deelde met Casanova. Ze waren gelukkig, ze zouden trouwen.

Wanneer Casanova op pad is om de laatste zaken voor hun huwelijk te regelen, slaat het noodlot toe. Een onschuldige kus van haar leermeester Pompignac – appel der kennis – besmet Lucia met het zeer dodelijke pokkenvirus. Ze ontsnapt ternauwernood aan de dood. Echter, de prijs hiervoor is hoog. Haar voorheen zo schone gezicht is veranderd in een pokdalig slagveld. Een huwelijk met Casanova, die zich in een elitair c.q. intolerant milieu begeeft, zou het einde betekenen van zijn veelbelovende carrière. Lucia neemt dan ook het heft in eigen handen en wacht de terugkomst van haar geliefde niet af. Zij vlucht uit het paradijs van haar jeugd. Casanova krijgt vervolgens bij terugkomst door Lucia voorgekauwde leugens te horen: ze zou er met een ander vandoor zijn. Deze trieste geschiedenis mist zijn uitwerking niet op het verloop van beider levens.

Wat als eerste opvalt is het eenvoudige, doch elegant getimmerde, kruis, waaraan Japin zijn verhaal heeft opgehangen. De bestandsdelen van dit kruis – gevoel, verstand en de strijd hiertussen – komen helder terug in de verschillende delen van het boek.

Tevens weet Japin op grootmeesterlijke wijze de spanning op te bouwen. Hij plaatst eerst de stukken in het verhaal, om deze vervolgens beheerst en geduldig te laten wachten tot het de beurt is om te slaan of geslagen te worden. Dit resulteert in een spanningsboog die tot vlak voor het eind stand weet te houden.

De wijze waarop Japin zijn hoofdpersonages tot leven weet te wekken is een andere smaakmaker. Voor een belangrijk deel is dit op conto te schrijven van de zeer scherpe discussies die Lucia en Casanova met elkaar voeren over de liefde. Deze verbale schaakpartijen zijn een groot genot. Met name omdat Casanova, rationeel romanticus, en Lucia, romantisch rationaliste, hierbij sterk aan elkaar gewaagd zijn en zodoende tot verrassende inzichten komen. Deze discussies, aangevuld met de uitgebreide beschrijving van Lucia’s en Casanova’s levensgeschiedenis, geven je een cruciale doorkijk op het mechaniek van beider denken en handelen. Een oplettend lezer zal hierdoor de gedragingen van Lucia en Casanova zelfs in de meer extreme gevallen kunnen duiden. Toch lukt het Japin niet om dit consequent vol te houden.

Aan het eind van het verhaal probeert Lucia zich meer en meer te ontworstelen aan de liefde die zij nog steeds voelt voor Casanova. Zij stort zich hierbij vol overgave op de woorden die hij spreekt, bezeten op zoek naar alles wat negatief geduid kan worden. De schaarse fouten die dit oplevert zijn echter niet in overeenstemming met eerdere gedragingen van Casanova. Ze komen gemaakt en gezocht over. Het pad naar die uiteindelijke onthechting is op zijn minst dubieus te noemen.

Waar Japin in de rest van het boek zijn personages laat handelen in overstemming met hun karakter lijkt het erop dat hij op het laatst toch nog even snel het stuur overneemt. Want laten we wel wezen, met dit einde verwordt Lucia tot een karikatuur van zichzelf, een titanium robot met Teflon™ coating en dito emoties.

Dat is zonde, doodzonde. Het zou een boek over de liefde sieren, als daarin meer ruimte was geweest voor irrationele, rauwe emoties. Voor pijn. Voor woede, haat en wat dies meer zij. In plaats van deze te smoren in een overdaad aan ‘wijsheid’.

En waarom, Japin? Waarom zijn jij en Lucia voor het zingen de kerk uitgeslopen? Waarom gunde je het boek niet die scherpe randjes? Waarom die repeterende leugens? Waarom geen eindstrijd met open vizier? Zag je die patstelling dan echt niet aankomen?

Je zou bijna gaan denken dat Japin zélf bezweken is onder de eerder geroemde spanningsboog. De opbouw van het boek, in combinatie met de minimale ruimte die de emotie op het laatst nog was toegedicht, maakte de ruimte om te manoeuvreren te klein. Een klapper is uitgesloten, de anticlimax roert zich, het verhaal sist en een potentieel klassieker krijgt niet de Gordiaanse ontknoping die het verdiende.

Moet nu dus geconcludeerd worden dat Japin een lelijk boek heeft geschreven? Dat dit boek geheel ten onrechte de Libris Literatuur prijs 2004 heeft ontvangen? Nee. Dit zou ook geen recht doen aan het lef dat Japin heeft getoond door dit boek te schrijven. Immers een boek over de liefde met als lijdend voorwerp Casanova – vermaard grootmeester der liefde – dat vergt nogal wat. Zeker als de auteur in kwestie Hollander is. Nou niet echt een volkje dat bekend staat om passionele uitspattingen. En uiteindelijk heeft Japin ondanks dit schitterend gebrek de woorden op voortreffelijke wijze op een rijtje weten te zetten.

Toch is dit positief eindoordeel me niet gemakkelijk gevallen. Een felle strijd tussen hoofd en hart is voorafgegaan. Er zijn wat schoonheidfoutjes, er zijn wat haperingen. Maar een boek als dit, dat de lezer vanaf het begin doordrenkt met nostalgie, een boek als dit dat je zodanig bij de strot grijpt dat je er over praten wilt, in vreemde kroegen met vreemde mensen. Een boek, zo vol van ‘je ne sais quoi’ daar mag enkel het gevoel over oordelen. Vandaar mijn welgemeend chapeau, Japin!

Viktor Wijnen

Mijn reactie:

Met zijn Een schitterend gebrek heeft Japin een van die zeldzame boeken geschreven waar je in het begin al weemoedig wordt bij de gedachte aan die laatste bladzijde.
Ik ben het hier helemaal mee eens. Ik vond het boek ook zeldzaam. Het was op een of andere manier een heel ander boek dan ik ooit eerder heb gelezen. Dit komt waarschijnlijk door de combinatie van gevoelens en gebeurtenissen, die in dit boek gebruikt zijn. Ook ben ik het er mee eens dat je in het begin van het boek al weemoedig werd bij de gedachte aan de laatste bladzijde. Er werd je namelijk in het begin van het boek al een blik gegeven in een van de laatste gebeurtenissen van het boek. Dit was namelijk over Lucia in Amsterdam die met Giacomo in gesprek was. Echter is Lucia in het begin van het boek een heel naïef meisje die Giacomo nog niet eens heeft ontmoet. Je weet dus in het begin van het boek al waar je heen werkt. Dit maakt het nog interessanter, want ik had geen idee hoe Lucia de vrouw zou moeten worden die ze in het einde van het verhaal is. Je wil daardoor echt weten hoe ze daar komt en hoe het afloopt. Dit maakte het boek dus nog spannender.

Wat als eerste opvalt is het eenvoudige, doch elegant getimmerde, kruis, waaraan Japin zijn verhaal heeft opgehangen. De bestandsdelen van dit kruis – gevoel, verstand en de strijd hiertussen – komen helder terug in de verschillende delen van het boek.
Ik ben het hier over het algemeen wel mee eens. Het klopt dat het boek is opgebouwd uit de strijd tussen verstand en gevoel. Dit is namelijk iets waar de hoofdpersoon vaak mee vecht. Lucia moet vaak kiezen tussen haar verstand en gevoel. Ze wil dan vaak iets, bijvoorbeeld bij Giacomo blijven, maar weet dan dat het eigenlijk verstandiger op weg te gaan van Giacomo. Dit zijn vaak de moeilijkste beslissingen en zijn daarom ook in dit boek heel uitgebreid en goed behandeld en uitgewerkt. Echter vind ik niet dat dit alleen de basis van het boek is. Het verhaal is veel complexer en ik vind dat het niet alleen is opgebouwd uit de strijdt tussen gevoel en verstand. Het bevatte veel meer onderdelen, bijvoorbeeld de ontwikkeling die Lucia meemaakt op het gebied van gevoel en verstand. Hierbij is er geen strijd tussen die twee te vinden. Ook is de levensloop van Lucia en de mensen die ze leert kennen heel belangrijk. Ik vind dat het eenvoudige en elegante kruis iets te gemakkelijk wordt verwoordt door Victor Wijnen. Voor mij was het meer.

Tevens weet Japin op grootmeesterlijke wijze de spanning op te bouwen.
Hier ben ik het helemaal mee eens. Er is het hele boek lang spanning te vinden. Dit is er op allerlei manieren aanwezig. Bijvoorbeeld aan het einde van het boek, waarin Lucia met een sluier om weer met Giacomo omgaat. Giacomo weet dan niet dat het Lucia is waarmee hij telkens afspreekt. Echter wordt het de hele tijd spannend als ze intiem worden. Je denkt dan namelijk de hele tijd dat ze misschien ontmaskerd wordt. Ook is er telkens spanning omdat je de hele tijd verrast wordt door het verhaal. Het neemt telkens andere wendingen aan die je niet verwacht. Je weet bijvoorbeeld niet waar de reis van Lucia haar zal brengen. Ook weet je niet wat er met Lucia zal gebeuren als bijvoorbeeld Zélide overlijdt. Een vrouw die een tijdje leermeesteres van Lucia is geweest, totdat ze dood ging. Er heerst dus de hele tijd spanning. Spanning die zo goed is opgezet dat je het boek in een keer uit wilt lezen.

Waar Japin in de rest van het boek zijn personages laat handelen in overstemming met hun karakter lijkt het erop dat hij op het laatst toch nog even snel het stuur overneemt.
Ik ben het hier mee eens. Aan het einde van het boek verliest de schrijver een beetje zijn controle. Het hele boek lang leefde je helemaal met de personages mee en snapte je alle beslissingen en gevoelens die ze hadden. Aan het einde van het boek echter maakte Lucia een rare beslissing. Nadat ze Giacomo als zichzelf weer ontmoet is ze niet verrast door zijn geschokte reactie. Echter praten ze het niet echt uit en verteld ze weer niet de waarheid aan Giacomo. Dit is nog wel begrijpbaar, want het ligt allemaal heel moeilijk en ze heeft al eerder gelogen tegen Giacomo. Echter doet ze daarna iets heel raars. Ze zet Giacomo en zijn vriend af bij twee van haar collega’s, hoeren. Dit vind ik heel vreemd want ze wil dat hij gelukkig is en dat hij weer in de liefde gaat geloven. Dit doe je echter niet door hem bij een paar hoeren achter te laten. Ik vind dat de schrijver hier wel een beter eind aan had kunnen maken. Ook vond ik het heel raar, dat Giacomo blij was dat hij bij haar weg was en dat hij bij de hoeren was. Hij heeft al die tijd nog aan Lucia gedacht en wou haar zo graag terug zien. Ik kan niet geloven dat hij, doordat ze niet meer haar mooie gezicht heeft, haar niet meer wil zien. Volgens mij zou de Giacomo, waarvan je zoveel intieme gedachten hebt gelezen, Lucia niet zomaar weg laten gaan. Ik vind het jammer dat de schrijver aan het einde het stuur heeft overgenomen, want nu vind ik het einde minder realistisch dan de rest van het boek. Het past er niet zo goed bij.

Een klapper is uitgesloten, de anticlimax roert zich, het verhaal sist en een potentieel klassieker krijgt niet de Gordiaanse ontknoping die het verdiende.
Hier ben ik het jammer genoeg mee eens. Ik vond het boek zo spannend en goed, dat ik niet kon wachten op het klapstuk. Het einde met misschien wel een onverwachte leuke wending. Echter was dit niet het geval. Het einde wordt heel snel gemaakt en heeft niet een verrassende wending die je zou verwachtten. In het einde gaan Lucia en Giacomo voor altijd uit elkaar en gaat de zwangere Lucia (zwanger van Giacomo) uiteindelijk met Jamieson mee naar Amerika om een gezinnetje te vormen. Dit was niet echt een geweldig einde, omdat Jamieson een man is waarvan je niet zoveel te weten krijgt. Het enige wat je van hem weet is dat hij een vriend is en een veilige keuze als man. Het einde waar de schrijver voor heeft gekozen is een cliché en te gemakkelijk einde. Ik vind dat het lijkt alsof de schrijver geen zin meer had om het boek af te maken en dus een gemakkelijk einde heeft geschreven. Zeer jammer, want de rest van het boek was zeer goed en mooi.

Leeservaring

Bespreek je leeservaring d.w.z. jouw gevoelens en gedachten met betrekking tot het gedrag, het denken en de emoties van de belangrijkste verhaalfiguren.

In het boek een schitterend gebrek draait het vooral om twee hoofdpersonen. Namelijk Lucia en Giacomo Casanova die bij elkaar voor het eerst de liefde meemaken. In het boek volg je vooral Lucia en kom je daardoor het meeste van haar te weten. Giacomo volg je niet. Van hem kom je vooral dingen te weten door de gesprekken die hij heeft met Lucia. Echter vind ik dit niet diepgaand genoeg en daarom heb ik mijn leeservaring en leerervaring gebaseerd op Lucia.

Lucia laat door het boek heen verschillende kanten van zichzelf zien. Daardoor veranderde mijn gedachten en oordeel over haar iedere keer.
In het begin van het boek is ze een naïef meisje die nog een hele wereld heeft om te verkennen. Ze heeft overal een eigen menig over en is ook niet bang die te vertellen. Dit vind ik heel positief van haar. Ondanks dat ze het zelf niet in de gaten heeft, krijgt ze hierdoor veel respect van andere mensen. Zo mag de bazin van haar ouders Lucia heel erg en kan ze met haar lange gesprekken houden. Ook is dit een goede eigenschap van haar, omdat ze hierdoor door het boek heen veel van anderen mensen leert. Ze weet nog niet veel, maar door haar avonturen heen heeft ze allerlei leermeesters die haar veel bijbrengen. Doordat ze heel naïef is laat ze die mensen ook allemaal in haar leven. Hierdoor leert ze telkens weer nieuwe dingen die ze, als ze niet zo naïef was geweest, misschien niet had omarmd. Een van haar leermeesteressen, Zélide, is een vrouw die allerlei wetenschappers hun ideeën op kostte van haar laat uitvoeren. Hierdoor komen de meest rare mensen met de mafste ideeën naar haar toe, zodat ze gratis proeven uitvoeren en modellen kunnen bouwen. Zo had Zélide bijvoorbeeld de originele plannen voor e bouw van een stoomschip gekocht. Ze wou deze namelijk ook daadwerkelijk gaan bouwen. Maar bij deze stoomboot zou er zoveel hout aanboort moeten zijn, dat er geen bemanningsleden meer mee zouden kunnen. Het hout was namelijk nodig voor het opwekken van de benodigde hoeveelheid stroom. Het was dus een nutteloos plan, want als er niet eens bemanningsleden mee zouden kunnen, zou er ook nooit vracht mee kunnen worden vervoerd. Maar ondanks dat wou Zélide het plan wel proberen en prikkelde ze Lucia zo om verder te kijken dan haar neus lang is. Ookal waren sommige plannen ook te gek voor Lucia, toch heeft ze veel geleerd van Zélide. Als Lucia echter niet zo naïef was geweest had ze nooit zoveel willen accepteren van Zélide en had ze ook niet zoveel van haar opgestoken. Hierbij kwam haar naïviteit dus goed van pas.
Als Lucia later in het boek alleen rondzwerft, verliest ze op een gegeven moment haar naïviteit. Dit komt doordat ze zoveel meemaakt en zoveel pijn moet verdragen in haar tocht. Zo leert Lucia op een gegeven moment een manier waarop ze haar geest kan buitensluiten. Ookal heeft dit voor haar een positief effect, denk ik niet dat dit goed voor haar is geweest. Lucia deed dit namelijk omdat ze iedere keer op straat na werd gekeken. Hier kon ze niet meer tegen en daarom heeft ze een manier gevonden om haar geest helemaal buiten te sluiten. Toen ze dit in combinatie met de sluier, die ze toen ging dragen, toepaste voelde ze zich niet meer gekwetst. Ik denk dat dit echter niet echt goed is geweest. Ookal voelde ze zich beter, dit was niet omdat ze zichzelf had leren accepteren. Ze voelde zich beter omdat niemand meer haar ware aard zag en haar daarop kon afstraffen. Echter helpt dit niet om haar zelfbeeld te verbeteren. Ik denk dat Lucia beter zichzelf had kunnen leren accepteren. Als haar dat was gelukt, dan hadden mensen op straat haar ook niet meer kunnen kwetsen. Als ze zich lekker in haar vel had gevoeld dan had ze misschien wel kunnen denken dat ze na werd gekeken omdat ze een mooie jas aan had of iets dergelijks. Ik denk dat het beter was geweest als je haar probleem met haar uiterlijk eerst bij zichzelf had opgelost, voordat ze achter het ‘gordijn’ verdween. Als ze zichzelf namelijk had geaccepteerd had ze ook gemakkelijker andere mensen in haar leven kunnen laten en kunnen vertrouwen. Ook had ze dan Giacomo niet voor de gek hoeven houden, want hij had dan meteen haar kunnen herkennen. Echter had Lucia in het boek op het moment dat ze Giacomo tegenkwam een sluier om en kon ze hem in de waan laten dat ze een ander persoon was. Het had veel problemen gescheeld als ze hem meteen onder ogen was gekomen. Ze had dan niet zoveel hoeven liegen en had geen moeilijke manier hoeven te bedenken om de ‘echte’ Lucia en Giacomo te laten ontmoeten. Dat was dan al gebeurd.
Naast de geestelijke buitensluiting kan Lucia op een gegeven moment ook haar lichaam buitensluiten. Dit vind ik wel heel knap van haar. Hierdoor kan ze, zonder zich rot te voelen, haar prostitutie werk uitvoeren. Ik vind dit best goed, want hierdoor heeft ze een manier gevonden waarmee ze kan overleven. Ze heeft namelijk hierdoor weer geld en weer een toekomst. Echter is het niet echt goed voor haar op langer termijn. Dit is namelijk ook een manier om gevoelens voor andere en zichzelf buiten te sluiten. Zo wordt het hierdoor alleen maar moeilijker voor haar om andere mensen in haar leven toe te laten en misschien wel van te houden. Ook wordt het hierdoor voor haar alleen maar moeilijk om zichzelf te accepteren en haar gevoelens over zichzelf te accepteren. Ze maakt hierdoor als het waren een soort van muur om zich heen. Gelukkig gaat ze niet zo ver met het buitensluiten van haar ‘geest’. Hierdoor is de muur gelukkig niet te hoog en omarmd ze uiteindelijk nog wel haar gevoelens en de gevoelens die anderen van haar hebben.

Leerervaring

Bespreek je leerervaring d.w.z. in hoeverre heeft het boek jouw kijk op jezelf, de anderen en/of de maatschappij bevestigd, verrijkt of veranderd? Licht je antwoord duidelijk toe!

Dit boek heeft mijn kijk op bepaalde dingen van de maatschappij veranderd en bevestigd op een aantal verschillende punten

Ten eerste heeft het boek mij laten zien dat de wereld een harde en oneerlijke plek is. Dit komt, omdat er in het boek heel erg veel naar het uiterlijk wordt gekeken en mensen daarop worden afgestraft. Dit is in het boek misschien een beetje extreem maar ik geloof dat dit ook in de wereld is waarin wij nu leven. Mensen met een ander uiterlijk dan de maatstaaf worden achtergesteld. Ze krijgen niet dezelfde kansen en mogelijkheden dan iemand die precies volgens de norm is. In het boek wordt dit heel goed weergegeven. Het is dan ook volgens mij een beetje de moraal van het verhaal. De hoofdpersoon wordt in het begin door iedereen heel goed ontvangen en geaccepteerd. Ze is een mooi en naïef meisje die nog een hele wereld voor haar open heeft liggen. Zelfs mensen met een hogere afkomst omarmen haar. Maar dit alles veranderd als ze ziek wordt. Ze krijgt de pokken en houdt hier vele littekens aan over. In het begin verbergt ze de littekens niet en merkt ze dat ze heel anders wordt gezien. Overal waar ze komt wordt ze achterna gekeken. De mensen hoeven niet een iets te zeggen, of Lucia merkt al dat ze er niet bij hoort. Het is niet zo dat de mensen die haar bekijken het slecht bedoelen. De mensen kijken haar alleen maar na omdat ze er anders dan de rest uit ziet en het daardoor de aandacht trekt. Als ze dan medelijden krijgen of zich ergens anders op concentreren om er niet meer naar te hoeven kijken snappen de mensen niet dat dit kwetsend is. Ik had er ook nog nooit over na gedacht hoe pijnlijk dit moet zijn voor degene die wordt nagekeken. Lucia beschrijft in het boek heel duidelijk haar gedachtes en gevoelens op het moment dat het gebeurd. Ze snapt wel waarom de mensen het doen maar toch doet het haar verdriet. Op dat moment voelt ze heel duidelijk dat ze anders is en mismaakt. Ze hoort er niet helemaal bij en is niet goed genoeg. Ik snap beide partijen. Ik snap de mensen die haar bekijken, want dit doe ik ook als ik iemand over straat zie lopen die er heel anders uit ziet. Dit is niet omdat ik die mensen niet mag of omdat ik een sensatie kijker ben, maar omdat het anders is en het je aandacht trekt. Ik accepteer die mensen enorm, maar toch kan je het niet helpen dat je er even naar kijkt. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Maar nu ik het boek heb gelezen snap ik het pas hoe kwetsend het is voor degene naar wie wordt gekeken en gewezen. Zij voelen zich dan niet geaccepteerd en onder de loep genomen. Dit alles laat heel goed zien dat het uiterlijk heel belangrijk wordt gevonden door de mensen om je heen, terwijl je karakter veel belangrijker is. Maar omdat je het uiterlijk als eerste ziet en je daarmee je eerste indruk maakt is dit vaak wel de sleutel tot contact, acceptatie en vrienden. In het boek wordt Lucia hierdoor flink achtergesteld op de rest, door al haat littekens.

Ten tweede heet het boek mij laten zien dat liefde blind is. Het sleept je mee en je realiseert je alles niet zo goed meer. Je maakt op dat moment vaak beslissingen waarvan je later misschien spijt hebt. Zo heeft Lucia (de hoofdpersoon van dit verhaal) op een gegeven moment een beslissing gemaakt die ze later misschien terug had willen draaien. Op dat moment koos ze namelijk voor de beste beslissing voor Giacomo en dacht er niet bij na, welke consequenties dit voor haar zouden inhouden. Ze moest namelijk kiezen of ze Giacomo zou ontvangen en met hem zou trouwen of dat ze vluchten en hem in de steek zou laten. De eerste keuze hield in dat ze zijn leven zou verpesten, omdat de plaats Venetië waar ze zouden gaan wonen vooral op uiterlijk is gebaseerd. Door al haar verminkingen die ze door de pokken had opgelopen zou dit het einde van zijn carrière betekenen. Daarom koos Lucia voor het alternatief en vluchtte ze weg. Ze had echter niet in de gaten dat dit een slechte keus was voor hen beiden. Zij moest nu namelijk zwerven en ging een slecht en hard bestaan tegemoet, waarin ze zelfs op een gegeven moment als prostituee moest leven. En het was ook voor hem geen goede keuze, omdat hij hierdoor niet meer in de liefde geloofde en er alleen maar korte affaires op na hield. Doordat Lucia dus verliefd was in die tijd, had ze een keuze gemaakt waarbij ze dacht dat ze hem niet zou kwetsen. Echter kwetste ze hem wel. Niet direct maar wel indirect.
Andere keuzes in het boek maakt Lucia vaak met haar instinct. Het boek heeft mij hierbij laten zien dat dit vaak de beste keuzes zijn. Als je een moeilijke beslissing moet maken overweeg je alle keuzes, maar vaak is je eerste keuze de beste. Je denkt misschien na alles te overwegen dat een andere keuze beter is, maar vaak moet je toch voor je eerste gaan. Lucia moet in het boek op een gegeven moment een keuze maken of ze Giacomo, die zich dan Seingalt noemt, de waarheid wil vertellen of dat ze hem de waarheid verzwijgt zodat ze nog wat meer tijd met hem kan doorbrengen. In het verhaal heeft Lucia zich namelijk op dat moment vermomt doordat ze een sluier voor haar gezicht houdt en zich Galathée de Pompignac noemt. In die gedaante heeft ze een nieuwe en goede relatie met Giacomo opgebouwd waarin ze hem een beetje opnieuw leert kennen. Maar op een gegeven moment staat ze voor een moeilijke keuze. Ze kan hem de waarheid vertellen en haar ware identiteit verhullen of hem in zijn waan laten en nog wat meer tijd met hem doorbrengen. Ze heeft dan het idee dat ze eigenlijk hem de waarheid moet vertellen, maar omdat haar eerste keuze en haar instinct zeggen dat ze hem in zijn waan moet laten doet ze dat. En dat heeft heel goed uitgepakt, want ze heeft hem uiteindelijk ook in contact kunnen brengen met Lucia (zonder sluier) zonder dat hij wist dat Galathée de Pompignac en Lucia dezelfde persoon is. Zo heeft zij ervoor gezorgd dat hij een goede herinnering aan een nieuwe vriendin en hebben ze beide het verleden kunnen afsluiten. Hieruit concludeer ik dat je eerste keuze vaak waarschijnlijk de beste keuze is.

Ten derde heeft het boek mij laten zien dat mensen heel ver kunnen gaan om te overleven. Ik denk dat Lucia in haar jeugd jaren in Frankrijk nooit had kunnen denken dat ze als prostituee in Amsterdam zou rondlopen en toch heeft ze dat aan het einde van het boek gedaan. Dit is vooral zo gekomen, omdat ze uiteindelijk in een situatie was belandt waarbij ze in, een voor haar onbekende, stad was waar ze niemand kende en geen geld had. Om te overleven bedelde ze eerst, maar omdat ze daarbij niet genoeg voedsel kon verzamelen was dit niet genoeg om te overleven. Langzamerhand komt Lucia erachter dat in de prostitutie veel meer geld en overlevingskansen te vinden zijn. Echter walgt ze al bij het idee net zoals ik en waarschijnlijk de meeste mensen er niet aan moeten denken om als prostituee te moeten werken. Echter leert Lucia in het boek een manier waarop ze haar geest kan buitensluiten zodat ze op een gegeven moment geen problemen meer heeft met het feit dat ze nu als hoer werkt. Ik vond het een raar idee dat de zo naïeve Lucia uit Frankrijk in Amsterdam als hoer ging werken. Echter als je het boek leest en je haar leven als het waren ook meemaakt, begrijp je heel goed waarom ze het heeft gedaan. Ik zou er natuurlijk niet aan moeten denken om prostituee te zijn, maar ik denk dat iedereen als de situatie zich zo voor doet dan je niet anders kan, iedereen prostituee kan worden. Mensen doen namelijk de raarste dingen om te overleven. De een eet zijn zusje of hond op en de ander vind een manier om als prostituee aan voedsel te komen.
Het boek heeft me dus op allerlei manieren mijn kijk op de maatschappij van toen en van nu verrijkt en een beetje veranderd. Het heeft me op dit gebied heel erg aan het denken gezet en daardoor was het een zeer boeiend en interessant boek om te lezen.

Mening

Bespreek je mening over het boek d.w.z. leg duidelijk beargumenteerd uit (zie hiervoor Topniveau Infoboek, pag. 17 e.v.) of en hoe de schrijver er in geslaagd is om jou te boeien.

Ik vond het boek heel leuk om te lezen. Het was een goede combinatie van een avonturen verhaal en een verhaal gebaseerd op gedachten. De hoofdpersoon maakt namelijk in het boek heel veel mee en trekt alleen de wijde wereld in. In het boek worden die gebeurtenissen heel goed verteld en is er veel aandacht besteed aan de details. Terwijl die gebeurtenissen worden beschreven beschrijft de schrijver ook heel goed wat er door het hoofd van de hoofdrolspeler heen gaat op dat moment. Als Lucia bijvoorbeeld door de straat loopt en wordt nagekeken door verschillende mensen wordt er heel goed beschreven hoe die mensen kijken en hoe de straat eruitziet. Maar ondertussen beschrijft hij ook heel goed wat er door Lucia’s hoofd gaat. Hij beschrijft heel duidelijk hoe zij zich erbij voelt. Dit vind ik een groot pluspunt van het boek. Hierdoor was het boek heel diepgaand en gebeurde er veel.
Ook had het boek veel spanning. Je werd door de vele onverwachte wendingen aardig verrast. Hierdoor wist je niet meer wat er zou gaan gebeuren en kon je niet wachten om verder te lezen. Ik kon tijdens het lezen van het boek niet raden wat er zou gaan gebeuren. Dit vind ik heel belangrijk in een boek, want als je kan raden wat er gaat gebeuren hoef je het boek niet te lezen. Je weet dan namelijk al hoe het afloopt! Dit was echter in dit boek niet het geval wat het alleen maar fijner maakte om het te lezen.
Het boek bevatte ook veel diepgaande gesprekken tussen Lucia en Giacomo. Dit komt vooral omdat Lucia veel van Giacomo te weten wou komen en daardoor veel intieme vragen stelde. Hierdoor hadden ze veel discussies waarin je veel te weten kwam van beide personages. Je wist hierdoor veel van de personages af, hun gedachtes en hun geschiedenis. Hierdoor werden de personages steeds ‘menselijker’. Hiermee bedoel ik dat ze steeds meer kon begrijpen en met de personages kon meeleven. Je snapte de beslissingen die ze maakte en zou ze, als je in hun schoenen zou staan, ook maken. Echter aan het einde van het boek ging dit geval weg. Zoals ik al eerder heb gezegd heeft het boek een vreemd einde. Dan veranderen de karakters van de personages als het waren. Ik begrijp de beslissingen die ze dan maken niet helemaal. Giacomo geeft dan op eens helemaal niks meer om Lucia en Lucia gaat opeens een gezinnetje met Jamieson in Amerika. Ik vind het jammer dat de schrijver het einde niet beter heeft gemaakt. Hiermee bedoel ik dat de beslissingen die de personages dan maken ook passen bij hun karakters en de gebeurtenissen en gedachten die er aan vooraf zij gegaan. Dit is nu niet het geval en zorgt ervoor dat ik het einde liever niet had gelezen.
Het boek was ook heet interessant. Tijdens het lezen werd je over allerlei dingen aan het denken gezet. Bijvoorbeeld over de beslissingen die er door het boek heen door Lucia gemaakt moesten worden. Dan zat je vaak te denken, wat zou ik doen als ik in Lucia’s schoenen zou staan. De ene keer had ik het zelfde gedaan, maar vaak zat deed Lucia iets anders. Dan werd je weer aan het denken gezet, omdat je wou begrijpen waarom ze dat gekozen had. Omdat de gedachten in dit boek heel goed uitgewerkt zijn, kon je hieraan vaak herleiden waarom ze de keuze had gemaakt. Vaak kon ik het dan ook begrijpen. Hierdoor leerde je ook heel goed het karakter van Lucia kennen.
Ook werd je aan het denken gezet door de intieme en uitgebreide gesprekken van het boek. Zo heeft Lucia met bijvoorbeeld Zélide hele uitgebreide gesprekken. Hierin leert Zélide bijvoorbeeld Lucia dat je soms beslissingen moet maken door je eerste gedachten te kiezen. Hierdoor kies je altijd het goede, want dan laat je het gevoel en je instinct spreken. Dit was iets wat mij wel aan het denken zetten. Ik vroeg me af of dit wel zo was. Is het zo dat je eerste gedachten altijd de goede keuze aangeeft. Door de uitleg van Zélide denk ik wel dat het zo is. Je laat dan toch als het waren je hart spreken. In het boek kwamen zo meerdere van dat soort gesprekken voor. Bij elk gesprek gingen ze wel op een of meerdere onderwerpen diep in. Hierdoor werd je de hele tijd aan het denken gezet en geprikkeld om naast de meningen die de schrijver op papier had gezet ook je eigen mening te vormen. Dit is iets wat ik heel belangrijk vind ik een boek en ben daarom heel blij dat het zoveel in dit boek aanwezig is.
Het boek was niet langdradig. Elk moment gebeurde er wel iets nieuws. Namelijk naast de interessante gesprekken waren er ook veel avontuurlijke gebeurtenissen beschreven. Zo trok Lucia van Frankrijk naar Amsterdam en maakte daartussen vele tussen stops. Zo is ze op een gegeven moment in Venetië en daarna ook nog in Parijs. Doordat ze iedere keer weer met andere mensen meereist maakt ze veel mee. Hierdoor zijn er veel verschillende gebeurtenissen in het boek en is het heel boeiend. Ik heb bij dit boek geen één keer gehad dat ik wou dat het boek wat meer vooruitgang zou maken.
Het boek heeft me zodanig geboeid en verrast dat het nooit langdradig was en saai. Ik heb het boek snel uit kunnen lezen omdat het veel leuke wendingen had die ik niet had verwacht. Ik vind het boek om deze redenen een grote aanrader. Je moet echter niet de nadruk op het einde leggen want die valt als enige tegen. Ondanks dat komt dit boek hoog in mijn ranglijst te staan.