Selecteer een pagina

Euripides
Alcestis

Samenvatting

Apollo moet voor straf een tijd werken op het land van Admetus. Hij regelde dat Admetus zou trouwen met Alcestis. Op de dag van de bruiloft vergat Admetus om een offer te brengen aan Artemis, de beschermvrouw van de maagdelijkheid en de vruchtbaarheid en de zus van Apollo. Zij werd daarom zo boos dat Admetus moest sterven. Apollo bedaarde Artemis een beetje. Hij zorgde ervoor dat Admetus niet dood hoefde, op voorwaarde dat er zich iemand anders voor hem zou opofferen. Maar niemand wilde dat, dus besloot Alcestis dat zíj zou sterven voor Admetus.
Toen Alcestis gestorven was, werd Admetus heel verdrietig. Hij hield heel veel van Alcestis en door alles werd hij steeds weer herinnerd aan haar. Hij wilde het liefst dood omdat hij de pijn van het verlies van haar niet meer kon verdragen. Toen kwam Heracles. Hij vroeg aan Admetus waarom hij zo verdrietig was, maar Admetus wilde het niet zeggen omdat Heracles hem dan een dwaas zou vinden. Daarom maakte hij hem wijs dat de overledene een vreemde was. Het was eigenlijk niet goed een gast te hebben in tijden van rouw, maar Admetus vond het niet kunnen om een gast te weigeren omdat hij niet ongastvrij over wilde komen en omdat Heracles hem ook altijd goed ontvangen had.
Toen de begrafenis plaatsvond kwam Pheres, de vader van Admetus, om een offer te brengen. Admetus en zijn vader kregen ruzie omdat de vader zijn leven had moeten opofferen voor Admetus, niet Alcestis. De vader ging boos weg.
Later kwam Heracles er via de slaaf achter dat Alcestis dood was, en niet een vreemde. Hij kreeg medelijden met Admetus. Admetus werd steeds ongelukkiger.
Heracles besloot Admetus te helpen en hij slaagde erin het dode lichaam van Alcestis terug te halen uit de onderwereld. Hij bracht haar naar Admetus. Die wist eerst niet dat Alcestis het was en daarom wilde hij haar niet aannemen. Omdat Heracles hem dwong nam hij haar aan en toen zag hij dat zij het was. Alcestis kon alleen nooit meer iets zeggen, omdat ze door de hellegoden gereinigd was. Admetus was weer gelukkig.

Mening

Deze vertaling van Alcestis is al heel oud. Het Nederlands dat gebruikt wordt is ouderwets maar toch gemakkelijk te begrijpen. Het was voor mij een heel aparte ervaring om eens een echte vertaling vanuit het Grieks te lezen, in plaats van navertelde verhalen. Het is weliswaar minder toegankelijk en ik kon me soms niet goed inleven in de situatie, maar ik vind de vertaling toch heel waardevol. Nu weet ik dat dit precies is zoals de schrijver het vroeger heeft gezegd. Ik heb hierdoor ook meer een idee over hoe de Grieken over bepaalde zaken dachten en hoe ze reageerden op situaties. Ik heb nu ook een beter beeld van hoe zo een dergelijke theatervoorstelling eruit zag.
Ik vind het nog steeds fascinerend dat we nu nog in staat zijn om iets te lezen dat meer dan tweeduizend jaar opgeschreven werd. Als je een navertelling leest dan denk ik hierover helemaal niet na.
Nu ik deze vertaling heb gelezen ben ik wel benieuwd naar de originele tekst. Het zou wel heel leuk zijn als ik op een gegeven moment het Grieks voor mezelf kan vertalen zodat ik deze vertaling niet meer nodig heb!