Selecteer een pagina

Auteur: Marion Bloem
Titel: Geen gewoon Indisch meisje

In de proloog gaat het om een 30-jarige vrouw die beseft dat zij haar hele leven haar Indonesische afkomst heeft onderdrukt. Ze leeft als twee zusjes: Sonja en Zon. Sonja is haar ene kant die niets met Indonesië te maken wil hebben en totaal verhollandst is en Zon is haar andere kant die juist een heel erge hang heeft naar haar afkomst.

Toen Zon jong was kon ze zich niet erg goed mengen onder de blanke meisjes als haar zus. Ze snapt de wereld niet en zoekt voortdurend naar herkenning. Een belangrijke gebeurtenis is wanneer ze bij een vriendinnetje thuis wordt weggestuurd als ze te horen krijgt dat ze ‘zwart’ is. Dit is de eerste keer dat Sonja beseft dat ze kleurling is. Bij hen thuis was tot haar elfde altijd alles Indisch en dat vond Zon fijn. Maar langzamerhand verdween het Indische uit het huis. Alleen haar vader hield er nog van herinneringen op te halen aan zijn tijd in Indonesië.

Als Sonja naar het gymnasium gaat, kan ze zich daar goed vinden en maakt veel vriendinnen. Als Zon vervolgens naar het gymnasium gaat verloopt dat niet best. Ze kan het niveau niet bijbenen en heeft geen vriendinnen. Daarom ruilt ze het gymnasium al snel om voor de HBS. Sonja maakt haar gymnasium af, wordt schrijfster en krijgt een man en twee kinderen. Zon spijbelt veel op de HBS tot ze ook die opleiding verlaat. Ze wordt bij wijze van uitzondering toegelaten op de Kunstacademie. Ook daar is ze na twee maanden af.

Ze ontmoet Eddie en ze gaan samenwonen. Ze is zeer depressief en het enige waar ze nog voldoening uit haalt is het maken van tekeningen en gedichtjes die ze verder voor ieder ander verborgen houdt. Als Zon volwassen is wil ze graag naar Indonesië om daar iets van herkenning te zoeken. Ze gaat samen met Eddie maar de reis doet haar geen goed. Als ze terug komt is ze nog depressiever. Eddie wil haar helpen om weer een beetje onder de mensen te komen en hij geeft haar op voor een groep van vrouwelijke kunstenaars die samen kunst maakt.

Zon werkt daar heel erg op zich zelf. Dit bevalt de andere vrouwen niet. Ze zeggen dat ze socialer moet zijn en omdat zij zich niet aanpast wordt ze dan ook uit de groep gezet. Eddie probeert Zon al geruime tijd te ontlopen en Zon heeft dus ook het sterke vermoeden dat hij vreemd gaat of iets dergelijks. Ze heeft een afspraak met haar vader en haar vader vraagt haar of ze haar moeder mee wilde nemen naar Indonesië als hij daar niet meer in staat toe zou zijn. Ze moest dan zijn kris en stenen afgeven aan oom Ventje, want wist hoe hij er mee om moest gaan en haar moeder niet.

Als haar vader weggaat komt ze Boy tegen. Een vriendje van de basisschool. Ze heeft altijd al heel sterke gevoelens voor hem gehad en als ze hem nu weer tegenkomt laaien deze enorm op. Ze neemt hem mee naar haar huis en hoopt dat er wat gebeurt maar er gebeurt tot haar grote spijt niets. De volgende dag voelt Zon een enorme drang om naar haar ouderlijk huis te gaan. Onder weg naar haar ouderlijk huis krijgt ze een visioen. In dat visioen danst zij met haar vader. Als ze aankomt, is er niemand thuis. Als haar moeder binnen komt, krijgt ze te horen dat haar vader is overleden. Ze gaat naar huis en daar aangekomen vindt ze een ansichtkaart van Eddie, waar uit blijkt dat hij in Parijs zit.

Na haar vaders dood gaat zon met haar moeder op reis naar Indonesië. Tijdens die reis heeft ze de ene keer bewondering voor haar moeder en de andere keer walging. Haar moeder geniet maar al te zeer van de reis en neemt alles in zich op wat ze herkent. Als ze bij tante Em op bezoek zijn schrikken ze van de omstandigheden waarin ze daar leven. Zon heeft hier allerlei fantasieën hoe het leven van ouders er uit had gezien als ze destijds niet de keuze gemaakt hadden om naar Nederland te verhuizen. Als ze na dat bezoek op hun hotelkamer aan komen, is op een nacht de kris uit Zons tas verdwenen. Na enig zoeken vinden ze hem onder Zons kussen. Omdat ze geloven in de magische krachten van dit wapen en hem niet kwijt willen, bindt Zon hem om haar middel met een doek. Dat doet pijn maar geeft haar een veilig gevoel. Bij oom Ventje aan gekomen, krijgt Zon een brief van Eddie waarin staat dat hij sinds kort iets met een Hollands meisje heeft en hij Zon de keuze laat om met hem verder te gaan of niet. Zon geeft de kris aan oom Ventje zoals ze haar vader beloofd had, maar als ze merkt dat oom Ventje de kris ’s nachts gewoon onbewaakt op tafel laat liggen, bindt Zon hem weer om haar buik. Hoewel Zon niet erg van de reis genoten heeft wil ze toch blijven. Haar moeder wil dat niet hoewel zij de reis juist fantastisch vond.

Als ze terug in Nederland is merkt ze dat Eddie al zijn spullen heeft opgehaald en om met iemand contact te zoeken belt ze Boy. Ze spreken af naar de bioscoop te gaan maar omdat Boy ook met een blond meisje een afspraak heeft besluit ze toch maar niet naar de bioscoop te gaan. Zon gaat door de stad lopen, kroegen bezoeken op zoek naar herkenning. Ze stapt een kroeg binnen waar ze een jongen conga ziet spelen. Ze wordt verliefd op hem en ze maken een afspraak. Als later blijkt dat ook hij een blonde vriendin heeft gaat ze uit de kroeg weg naar haar ouderlijk huis.

In de epiloog vertelt Sonja in een interview over Zon en hoe zij zich van het leven heeft beroofd door de kris die ze altijd bij zich heeft gedragen.