Selecteer een pagina

0. Samenvatting.

Na de tweede wereldoorlog komen Heinrich en zijn moeder aan in Stockholm. Zijn vader is in de oorlog gestorven en dat heeft van Heinrich een angstig jongetje gemaakt. Zijn moeder gaat helemaal op in het schilderen en Heinrich moet zichzelf vermaken. Hij probeert aansluiting te zoeken bij de kinderen op straat. Maar dat wordt niet in waardering afgenomen door die kinderen. Ze schelden hem uit en slaan hem vaak in elkaar. Hij voelt zich helemaal niet thuis in zijn nieuwe woonplaats.

Dan leert hij op school Ylva kennen. Bij haar kan hij zichzelf zijn. Ze worden goede vriendjes en Heinrich, die zijn naam inmiddels heeft veranderd in Henrik omdat hij zo werd gepest met zijn naam, wordt verliefd op haar. Omdat hij denkt dat hij iedereen verliest van wie hij houdt, hecht hij zich in het begin niet al te veel aan haar. Maar zij leert hem dat hij door moet gaan met leven en ook de positieve kanten van het leven in moet zien. De band wordt heel erg sterk.

Als de zomervakantie aanbreekt, nodigt Ylva hem uit om met haar bij haar opa en oma te gaan logeren die op een boerderij wonen. Henrik vindt het er helemaal fantastisch en bloeit helemaal op. Hij vindt het dan ook vreselijk als de vakantie is afgelopen en hij weer terug moet naar Stockholm.

Als blijkt dat de vader van Ylva, Ylva seksueel misbruikt, komt Ylva bij Henrik wonen in de weekenden. Ze hebben een fantastische tijd.

Dan als ze sportdag hebben, gebeurt er iets waar Henrik al heel hun vriendschap bang voor was: Ze lopen onbewust het terrein van de boogschutters op. En Ylva wordt geraakt door een pijl. Recht door haar hals. Ze stort nog met een glimlach op haar gezicht in Hendriks armen.

1. Karakterbeschrijving van de twee hoofdpersonen.

Henrik.

Hij is erg onzeker. Hij durft bijvoorbeeld niet naar buiten in zijn nieuwe woonplaats. Hij is bang dat hij geen vriendjes krijgt. En hij schaamt zich voor zijn naam en voor zijn kleren. Daarom blijft hij maar bij zijn moeder. Maar omdat zijn moeder zich geheel afsluit van de buitenwereld, moet hij wel naar buiten. Omdat hij buiten wordt geplaagd, wordt hij nog onzekerder over zichzelf. Zo vindt hij dus niet zo snel aansluiting bij de kinderen in zijn klas. Ook is hij zeer onzeker over de dood. Omdat hij zijn vader is verloren in de oorlog, denkt hij dat hij iedereen verliest van wie hij houdt. Het duurt heel lang totdat hij realiseert dat hij best van mensen kan houden zonder dat ze sterven.

Henrik is erg eenzaam, omdat zijn moeder hem niet erg steunt. Ze vindt dat hij maar gewoon de taal moet leren en dat hij dan wel geaccepteerd wordt. Maar dat is niet zo, hij wordt vreselijk gepest door de kinderen buiten. Hij wordt niet gerespecteerd en daardoor wordt hij heel erg eenzaam. Het is natuurlijk wel moeilijk om in een nieuw land helemaal opnieuw te moeten beginnen. Hij heeft al zijn vriendjes achter moeten laten en hij moet snel een nieuwe taal leren en zich aanpassen aan het leven daar.

Hij is ook een enorme dagdromer, hoewel dat na een tijdje wel minder wordt als hij Ylva heeft leren kennen. Hij fantaseert over een beter en leuker leven. Over een leven met veel vriendjes en zonder de dood. In het begin moet hij nog veel denken aan zijn vriendjes van vroeger, die hij heeft moeten achterlaten of die zijn omgekomen in de oorlog.

Angstig is ook een belangrijke karaktereigenschap van Henrik. Hij is bang om zich te binden, hij staat niet open voor de andere kinderen van zijn leeftijd. Hij houdt ze van zich af, ook al doen ze aardig tegen hem. Maar als hij eenmaal iemand vertrouwt, heeft hij vreselijk veel moeite om hem/haar weer los te laten. Hij klemt zich helemaal aan die persoon vast. Alles hangt dan van hem/haar af.

Als hij eenmaal vriendschap heeft gesloten met Ylva is hij ontzettend lief voor haar. Als ze iets wil, gaat hij het voor haar pakken. Hij heeft haar lief en zorgt goed voor haar. Ook houdt hij van de mensen die hij vertrouwt. Daarom heeft hij ook zo’n moeite om ze los te laten. Hij houdt veel van zijn moeder en van Ylva en ook van zijn opa. Die ook sterft… hij zorgt heel erg goed voor zijn moeder. Hij doet de boodschappen, omdat zij dat soort dingen vergeet te doen. Soms kookt hij voor haar en voor zichzelf. Hij brengt zichzelf naar school, zodat hij haar daar niet lastig mee hoeft te vallen. Hij wordt heel zelfstandig, omdat hij zoveel zelf moet doen. Maar hij weet niet dat het ook anders kan, zo heeft hij zich dat aangeleerd.

Ylva.

Ylva is heel erg lief voor Henrik, ze geeft hem de liefde die hij moet missen van zijn moeder. Ze zorgt ervoor dat hij niet meer zo bang is voor de dood. En mensen leert te vertrouwen. Ze reageert heel lief als hij haar vertelt over zijn probleem van zijn onzekerheid over de dood. Ze lacht hem niet uit maar reageert bezorgd en doet er wat aan. Zij geeft hem een goed gevoel en dat heeft hij nodig in deze harde wereld.

Wat erg opvalt bij Ylva is dat ze erg zelfverzekerd is. Ze staat met haar beide benen op de grond, terwijl Henrik in zijn eigen wereldje leeft. Ze ziet de harde realiteit onder ogen, maar ziet toch overal het positieve van in: als Henrik vertelt dat hij zo onzeker is over het loslaten van mensen, zegt zij dat dat juist heel goed is. Daaruit blijkt dat Henrik veel van die mensen houdt en om ze geeft. Ze geeft hem het gevoel dat hij gewoon zichzelf moet zijn en zich niet zoveel moet aantrekken van de mensen om zich heen.

Ook is ze erg zorgzaam. Ze zorgt voor Henrik, omdat hij zo eenzaam is. Omdat zijn moeder hem bijna verwaarloost. Ze zorgt ervoor dat hij zijn positieve kijk op het leven weer terug krijgt en de leuke kant van het leven weer inziet. Hij kan bij haar zichzelf zijn en dat heeft hij nodig dat merkt ze wel.

Zachtmoedig is ook een belangrijke karaktereigenschap van Ylva. Ze is vriendelijk tegen alle mensen, maar vooral tegen Henrik natuurlijk. Ze scheppen samen een hechte band. Omdat ze zo vriendelijk is, kijkt Henrik tegen haar op. Hij ziet haar als een soort godin, hij aanbidt haar bijna. Ze houden echt van elkaar. Ylva staat erg sterk in het leven zeker voor een jong meisje.

2. Leg uit hoe dit boek je aan het denken heeft gezet.

Dat het boek me aan het denken heeft gezet, is zeker waar. Ik begon me te realiseren dat er wel meer van dit soort kinderen zijn, die uit een ander land komen en zich dan opeens moeten aanpassen aan hun nieuwe land. Een nieuwe taal en een andere cultuur is al een hele schok. Maar als je dan ook nog eens niet wordt geaccepteerd, dat lijkt me nog wel één van de ergste dingen. Geen aansluiting, geen vriendjes. Vreselijk. Zeker voor zo’n jong iemand als Henrik. Veel kinderen komen bijvoorbeeld naar Nederland met hun ouders, of alleen met hun moeder, en dan hebben ze zoveel mensen en vriendjes achter moeten laten. Vaak woont hun familie daar dan nog en die zien ze nog maar heel soms. Alles is nieuw en niemand die je kent spreekt de nieuwe taal. Jij moet naar school en daar alles leren. Thuis moet je dat dan nog allemaal gaan doorgeven en ook leren aan je ouders of familie. Je wordt vaak tweetalig opgevoed en dat maakt het er niet bepaald makkelijker op. Al met al lijkt het me niet leuk om naar een ander land te moeten verhuizen.

Ook het gedrag van zijn moeder heeft me aan het denken gezet. Hoe zij omgaat met haar zoon. Hoe ze hem bijna verwaarloost. Dat is vreselijk! Ik snap best dat ze zich afsluit van de buitenwereld na al wat ze heeft meegemaakt, maar dan kan ze nog best wel rekening houden met haar zoon! Ze vraagt niet naar hoe zijn dag is geweest of naar zijn vriendjes het lijkt wel alsof ze er niet in is geïnteresseerd. Daardoor lijkt ze me nogal wat egocentrisch. Als ik zie hoe Henrik alles in het huishouden moet doen, omdat zij helemaal opgaat in het schilderen, schrik ik toch wel. Op zo’n jonge leeftijd zo te moeten kennismaken met het leven en de buitenwereld, dat is nou niet echt de beste manier. Toen ik aan het lezen was, dacht ik steeds: Zo ga ik het later in ieder geval niet doen! Ik ga mijn kind de ruimte geven die hij/ zij nodig heeft en ik zal me bekommeren over mijn kinderen.

3. Mening.

Ik vond het een heel mooi boek. Het heeft me ook behoorlijk aan het denken gezet. Het bleef me boeien tot het einde. Het was absoluut niet langdradig of saai. Maar dat vind ik bij niet een van de boeken van Peter Pohl. Hij schrijft boeiend en zo dat het je zo wordt meesleept in het verhaal, dat je je helemaal inleeft in de hoofdpersonen. Ze voelt met ze mee en leeft met ze mee. Ik voelde me ook eenzaam voor Henrik en zielig voor Ylva toen haar vader haar seksueel misbruikte. Zoals Henrik Ylva aanbidde, zo aanbidt jij haar ook tijdens het verhaal. Ze doet zoveel goeds voor hem en bezorgt hem zo’n goed gevoel, dat je bijna denkt dat ze voor elkaar geschapen zijn. Ze voelen elkaar perfect aan dat het bijna eng klinkt.

Wat ik minder goed vond, was dat het was geschreven zonder aanhalingstekens bij zinnen die werden gezegd. Zo was het moeilijk te achterhalen of Henrik dat nou zei of dacht. En of het wel door Henrik werd gedacht of door bijv. zijn moeder werd gezegd. Dat vond ik wel lastig lezen. Voor de rest vond ik het een geweldig boek. Met meer plus-punten dan min-punten.